کمیسیون حقوق بشر کانون وکلای دادگستری استان های کرمانشاه و ایلام قصد دارد تندیس حقوق بشر سال 93 را به مولوی عبدالحمید اهدا کند.
این در جای خودش حرکت نیکو و مبارکی است
اما آنچه در گزارشها آنها جای تامل دارد و باید روشنفکران به آن فکر کنند جایی است که شهاب تجری رئیس این کمیسیون گفته است:
“از آنجایی که امکان حضور این شخصیت بزرگوار در استان کرمانشاه نیست، قرار بر این شده که طی مراسم باشکوهی در تهران و با حضور گسترده رسانه های سراسری تندیس مهر به ایشان اهداء شود.”
سوال اینجاست که مگر کرمانشاه شهری همانند تهران نیست؟! چرا مولانا عبدالحمید نمی تواند در آنجا حضور به عمل آورد؟!
چرا بارها ماموران امنیتی از سفر این بزرگوار به مناطق سنی نشین کشور ممانعت شده است؟!
ما گلایه می کنیم که چرا به مولانا اجازه سفر برای مشارکت در کنفرانس های بین المللی داده نمی شود اما متاسفانه و بدتر از آن ایشان اجازه سفر به استان های چون کردستان، خراسانات، گلستان و…. ممانعت می شود. حتی تا جایی تنگ نظری می شود که عده ای دیگر از علمای این مناطق را هم اجازه سفر به بلوچستان نمی دهند و دردناک تر از همه اینها در سال های اخیر تلاش گسترده ای شده که مانع از طلاب علوم دینی اهل سنت هم بشوند. با همه این مولانا عبدالحمید به شکل بسیار سازنده ای دارد با مسئولان امنیتی تعامل می کند. آیا حقش فراتر از این تندیسهای سیاسی نیست؟!
تندیس گوارای خودتان، مساجد ما را پلمپ نکنید، به ما اجازه فعالیت دعوی در مناطق سنی نشین بدهید، به ما حق فعالیت آزادانه در مساجد و مدارس دینی بدهید و در امور مذهبی ما دخالت نکنید.
این تندیس های حقوق بشری را به این خاطر دارید هدیه می کنید که به قول شما “مولوی بین شیعه و سنی تعامل کرده و وحدت آفرینی می کند” اما چرا باید همیشه ما کوتاه بیایم چرا نباید حق و حقوق ما را به ما ندهید و بعد منتظر باشید که ما تعامل کنیم؟!
حبیب الله سربازی
