ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﻮﻣﯽ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﯼ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺘﺸﮑﻞ ﺍﺯ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﻫﺎ ﻭﻋﺸﯿﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﺸﯿﺮﻩ ﻫﺎ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺭﯾﺸﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺮ ﻋﺸﯿﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﻗﻮﻡ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺮ ﻃﻮﺍﯾﻒ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺎﯼ ﻧﯿﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻋﺸﯿﺮﻩ ﺍﯼ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺰﯾﺘﻬﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻥ ﯾﮏ ﺳﺮﯼ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﺩﺭﮔﯿﺮﯾﻬﺎﯼ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﯼ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺍﺳﺖ .
ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻭ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﭘﺪﯾﺪﻩ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﺩﻻﯾﻞ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺒﮑﻬﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮﻭﺯ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﺎﻟﺶ ﺑﮑﺸﺪ .
ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮﯼ ﺍﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﺍﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﻭﺿﻌﯿﺘﯽﻧﻬﺎﺩﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﺭﺍ ﺟﻬﺖ ﭘﯿﺸﮕﯿﺮﯼ ﻭ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮ ﭘﺪﯾﺪ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﻫﺰﯾﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺭﺍ ﻣﺘﺤﻤﻞ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ .
ﺍﻣﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺘﻮﺍﻥ ﺑﯿﻦ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎﯼ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻬﺮﯼ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﺸﯿﺮﻩ ﺍﯼ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﺩﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻼﺻﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻣﺜﺎﻝ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﯿﻢ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺫﻫﻦ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺗﺮ ﮐﻨﯿﻢ .
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻬﺮﯼ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﻝ ﯾﮏ ﺟﺎﺩﻩ ﺩﻭ ﻃﺮﻓﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺯﯾﺎﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺷﺪﺕ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ ﻭ ﺩﺍﻣﻨﻪ ﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻧﺸﺎﻥ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﮐﻢ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﺸﯿﺮﻩ ﺍﯼ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﯾﮏ ﺍﺗﻮﺑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻞ، ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺗﻮﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﯾﮏ ﻃﺮﻓﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺗﺨﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺴﯿﺮ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ ﺑﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺷﺪﺕ ﻭ ﺩﺍﻣﻨﻪ ﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻭﺳﯿﻊ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺮﻭﺯ ﺩﻫﻬﺎ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻧﺠﯿﺮﻩ ﺍﯼ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺧﺴﺎﺭﺍﺕ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮﯼ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .
ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺩﺭﮔﯿﺮﯾﻬﺎﯼ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﯼ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﻣﯿﺒﺮﺩ ﺷﺪﺕ ﻭ ﭘﯿﻮﺳﺘﮕﯽ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻬﺮﯼ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻣﻮﺿﻮﻉ (ﺷﺪﺕ ﻭ ﺩﺍﻣﻨﻪ ﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻥ) ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﻨﺪ .
ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﻮﺍﯾﻒ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﮐﻮﭼﮏ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺭﻧﺞ ﻣﯿﺒﺮﺩ .
ﺍﻣﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﮐﻪ ﻧﮕﺮﺍﻧﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺪﺕ ﻣﯿﺒﺨﺸﺪ ﺁﻣﺎﺭ ﺗﮑﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺳﯿﺮ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺻﻌﻮﺩﯼ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻓﮑﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻌﻘﻞ ﻭﺍ ﻣﯿﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﺴﺎﯾﻠﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺮﻭﺯ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻗﺘﻞ ﻭ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟؟
ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﮑﺘﻪ ﺿﺮﻭﺭﯼ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺮﺳﺪ.
ﻧﮑﺘﻪ ﺍﻭﻝ : ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ ﻓﺮﺩﯼ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻄﺮﯼ ﻣﯿﺰﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺷﺪﺕ ﺁﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺨﺼﯽ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﺷﺪ . ﻧﮑﺘﻪ ﺩﻭﻡ : ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﺤﯿﻄﯽ ﻭ ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻭ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﯾﻦ ﺧﺸﻤﻬﺎﯼ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﺁﺩﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﺎﺭﻭﺭ ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻭ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻓﺮﻭ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﺮﮐﻮﺑﻬﺎﯼ ﻗﻮﻣﯽ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺳﺮﮐﻮﺑﻬﺎﯼ ﺷﺨﺼﯿﺘﯽ ﻓﺮﺩ ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻫﺎﯼ ﺧﺎﺹ ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﻮﺛﺮﯼ ﺩﺭ ﺑﺮﻭﺯ ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ ﻓﺮﺩﯼ ﻭ ﺩﺭﻧﺘﯿﺠﻪ ﻗﻮﻣﯽ ﺭﺍ ﺍﯾﻔﺎ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﻬﻢ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺩﺭ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﺮ ﻣﯿﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩﯾﺘﻬﺎﯼ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، . ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻭ ﺗﺒﻌﯿﻀﺎﺕ ﺣﺎﺻﻠﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﻉ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭ ﮐﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﯼ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﻋﺸﯿﺮﻩ ﺍﯼ ﻭ ﯾﺎ ﺷﻬﺮﯼ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﻣﯿﮑﻨﺪ .
ﻧﮑﺘﻪ ﺳﻮﻡ : ﻣﯿﺰﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﮔﯿﺮﯾﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﻋﺸﯿﺮﻩ ﺍﯼ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮ ﻣﯿﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﯼ ﻋﺸﯿﺮﻩ ﺍﯼ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﯿﻔﺘﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﮐﻪ ﻣﺨﺘﺺ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﺸﯿﺮﻩ ﺍﯼ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻣﯿﺰﺍﻥ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﺩﺧﺎﻟﺖﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻫﺎﯼ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺳﯿﺎﺳﺘﻬﺎﯼ ﺳﯿﺴﺘﻤﺎﺗﯿﮏ ﻭ ﺍﺯ ﭘﯿﺶ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺷﺪﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﻃﺮﺡ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﺍﺵ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﯿﮕﯿﺮﯼ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺭﺩﯼ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﯼ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﺩﺭ ﺑﺮﻭﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ ﺑﺎﻗﯽ نمی ﻤﺎﻧﺪ .
ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺳﯿﺎﺳﺘﻬﺎ ﺗﻘﺴﯿﻢ ﺳﻼﺡ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺑﯿﻦ ﺍﻗﺸﺎﺭ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﺀ ﭘﯿﺸﯿﻨﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﯾﻞ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﻭ ﻧﻈﻢ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺣﺎﺩ ﺗﺮ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﻮﻻﻥ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﺍﺯ ﺍﺭﮔﺎﻧﻬﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺳﭙﺎﻩ ﻭ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ ﺳﻮﺀ ﭘﯿﺸﯿﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﻨﻔﯽ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻌﻀﺎ ﺷﺮﻭﺭ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﯿﺶ ﺑﺮﺩ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻧﺸﺎﻥ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﯼ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻢ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﻣﯽ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﻮﻻﻥ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﺩﺭ ﺭﺍﺳﺘﺎﯼ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻧﻈﺎﻣﯿﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﯿﭻ ﻋﻤﻠﯽ ﻓﺮﻭ ﮔﺰﺍﺭ ﻧﻤﯿﮑﻨﻨﺪ .
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﯾﮏ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺑﺎ ﺳﻮﺩ ﺩﻭ ﻃﺮﻓﻪ ﺩﺭ ﺟﺮﯾﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺰﯾﻨﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺍﻣﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻗﺸﺮ ﺯﯾﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﻩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﻨﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﻨﯿﺘﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﭼﺘﺮ ﺣﻤﺎﯾﺘﯽ ﻣﺴﻮﻻﻥ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺷﺮﺍﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﺑﺎﺩ ﻓﻨﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﯿﺸﻮﺩ .
ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﯾﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺧﯿﺮ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺪﺭ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻗﻮﻣﯽ ﺑﺮ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺳﯿﺴﺘﻤﺎﺗﯿﮏ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﻭﺳﻪ ﻫﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺮ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﺧﻄﺎﯼ ﻋﻤﺪﯼ ﺻﺤﻪ ﻣﯿﮕﺰﺍﺭﻧﺪ .
ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﺎ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﻭﺯ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻭ ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﻭ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺩﻭ ﺍﻓﺴﺮ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺍﺭﮔﺎﻥ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﭘﺎﯾﻪ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺣﺴﻦ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺑﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻃﺎﯾﻔﻪ، ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ،ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﻭ ﺗﺴﻠﯿﺤﺎﺗﯽ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﻃﺮﻓﯿﻦ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﻣﯽ ﺍﺯ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﻭ ﺑﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻣﺘﺼﻮﺭ ﻧﯿﺴﺖ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﻭ ﻣﻬﻢ ﺗﺮﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﺟﻨﮕﻬﺎﯼ ﻋﺸﯿﺮﻩ ﺍﯼ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺰﺍﯼ ﺍﯾﻔﺎ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﻟﯿﻞ ﺍﺻﻠﯽ ﺑﻘﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﺍﺧﺘﻼﻓﺎﺕ ﺍﺳﺖ ﻋﺪﻡ ﻭﺍﮐﻨﺶ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻫﺎﯼ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﯾﻞ ﯾﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﻣﯿﺒﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﮔﻮ ﻧﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﻣﺎ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ ﺩﺭ ﻧﺎﺍﻣﻨﯿﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﯿﺮ ﺑﻮﻣﯽ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﻣﯽ ﻭﺍﮐﻨﺶ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﯿﺒﺎﺷﺪ . ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺜﺎﻝ ﺑﺮﺍﯼ ﻗﺘﻞ ﯾﮏ ﻣﻌﻠﻢ ﺳﯿﺴﺘﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻥ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﺣﺪﻭﺩ ﺳﯽ ﻭ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺭﻭﺳﺘﺎ ( ﻧﺼﯿﺮﺍﺑﺎﺩ ) ﺑﻪ ﻇﻦ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻗﺘﻞ ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻗﺘﻠﻬﺎﯼ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻗﺘﻞ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ ﮐﺮﻣﺰﻫﯽ ﻭ ﺩﮐﺘﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪﻩ ﻭ ﻣﻮﻟﻮﯼ ﺧﻤﺮ ﻭ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎﯼ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺷﻬﻠﯽ برﺑﺎ ﺑﺮﺍﻫﻮﯾﻬﺎ ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺑﯿﺴﺖ ﻧﻔﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎﯼ ﺩﻭ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺑﺎﺯ ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﺑﻪ ﻃﻮﻝ ﺍﻧﺠﺎﻣﯿﺪ ﻭ ﺣﺪﻭﺩ ﺑﯿﺴﺖ ﮐﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺟﺎ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭ // ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﺮﺣﺪ ﻭ ﻣﮑﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻧﺎﻡ ﺗﮏ ﺗﮑﺸﺎﻥ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﯼ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ // ﺍﻣﺎ ﺩﺭﯾﻎ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺖ ﯾﮏ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎ . ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻪ ﻗﺎﺗﻼﻥ ﺟﻨﮕﻬﺎﯼ ﻋﺸﯿﺮﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﻣﺼﻮﻧﯿﺖ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻗﻀﺎﯾﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭﻫﯿﭻ ﮔﺎﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﯿﮕﺮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﯿﮕﯿﺮﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﯾﮏ ﻣﻌﻠﻢ ﺳﯿﺴﺘﺎﻧﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﻭ ﯾﮏ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺷﻮﻧﺪ؛ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﯼ ﺳﯿﺴﺘﻤﺎﺗﯿﮏ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺩﻭﻟﺖ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﻗﻮﺕ ﻣﯿﺒﺨﺸﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﯼ ﺍﯾﻦ ﻗﻀﺎﯾﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﯿﺸﻮﺩ .
ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺩﺭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ ﺍﺭﺯﺵ ﺟﺎﻧﻬﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﯽ ﻭﺳﻪ ﻓﺮﺩ ﺑﺎﺯﺩﺍﺷﺖ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﻗﺘﻞ ﺩﻫﻬﺎ ﻧﻔﺮ ﻫﯿﭻ ﺍﻗﺪﺍﻣﯽ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﯿﮕﯿﺮﺩ .
ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﺤﺚ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﻃﺎﯾﻔﻪ ﺍﯼ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﯿﻢ ﺭﺩﯼ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻫﺎﯼ ﺍﻣﻨﯿﺘﯽ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﺑﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﺎﻡ ﺍﻧﭽﻨﺎﻥ ﺯﯾﺮﮐﺎﻧﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﺣﻤﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﯿﺘﻮﺍﻥ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺭﺩ ﭘﺎﯼ ﮐﺪﺧﺪﺍﯼ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﭘﺮﺭﻧﮓ ﺍﺳﺖ .
ﻣﺤﻤﺪ ﻗﻨﺒﺮ رند
