Home اخبار آیا مساحت کم جغرافیایی یک استان باعث توسعه پایدار و پیشرفت می...
کسانی که چون هدایت الله میر مرادزهی نماینده سراوان طرفدار تقسیم استان سیستان و بلوچستان هستند استدلال می کنند که استان بخاطر مساحت زیادش از توسعه عقب افتاده است و بودجه آن ناکافی است و امکان پیشرفت ضعیف می شود و می گویند در صورت تقسیم استان به مرزهای جغرافیای کوچک تر حتما توسعه پایدار و نرخ تورم و بیکاری پائین می آید.
اما کارشناسان بلوچ می گویند این استدلال نادرست است چرا که تجربه های مختلفی در خود ایران خلاف این مدعا را به اثبات می رساند که به یک نمونه بسنده می کنیم:
استان کهگیلویه و بویر احمد هم از نظر جمعیت و هم مساحت از جمله کوچیک ترین استانهای ایران است و درهر دو مورد جمعیت و مساحت دارای رتبه ۲۸ در بین سی استان ایران می باشد اما با این وجود همانند بلوچستان از پائین ترین شاخص های توسعه و بیکاری مشکلات بهداشتی ، آمار بالای مرگ و میر برخوردار است و همیشه در بین آمارها در ردیف استان سیستان و بلوچستان به عنوان محروم ترین استان ها و کم توسعه یافته ترین ها شناخته می شود.
کهگیلویه و بویر احمد 16 هزار کیلومتر مربع مساحت دارد و سیستان و بلوچستان 190 هزار کیلومتر مربع. یعنی چیزی حدود 12 برابر از بلوچستان کوچیک تر است.
حال سوال این است که اگر مساحت کم جغرافیایی و نزدیکی به مرکز استان می توانست از دلایل توسعه باشد باید کهگیلویه و بویر احمد جزو توسعه یافته ترین استان های ایران می شد.
باید چشمان را بشوریم و بدانیم که مشکل محرومیت های بلوچستان از مساحت نیست ، مشکل از دوری روستاها به مرکز استان نیست، بلکه مشکل اساسی در نوع نگاه مسئولان کشور به مردم این منطقه که متشکل از مردمی است که به زعم جمهوری اسلامی حامل دو نوع تسمیه اقلیتی هستند (بلوچ و سنی)
و این همان چیزی است که علی یونسی دستیار ویژه روحانی را وادار می کند که بگوید: نگاه بسیاری (از مسئولان نظام) به اهل سنت نگاه غیر خودی و نامحرم است.
آنهایی که به تبلیغات تقسیمی عده ای فرصت طلب دل بسته اند بدانند که اگر استان ما به 12 قسمت هم تقسیم شود حتی یک استاندار از میان آنها سنی نخواهد بود و باز هم مشاغل و مدیریتها از آن بلوچ های سنی نامحرم نمی شود.
حبیب الله سربازی
