به گزارش کمپین فعالین بلوچ به نقل ازمطالبه گر، بر اساس گزارش یونسکو دانش آموزان دشتیاری چابهار دومین ضریب هوشی را در سطح دنیا دارند، اما متاسفانه این دانش آموزان و دیگر دانش آموزان چابهاری در حاشیه سواحل مکران از کمترین امکانات آموزشی برخوردارند و محرومیت تنها واژه آشنا در این دیار است.
بر اساس آمار موجود از نظر شاخص های آموزشی بویژه میانگین سرانه آموزشی استان سیستان و بلوچستان با ۳٫۷ مترمربع به عنوان پهناورترین استان کشور با حدود بیش از ۵۵۰ هزار دانش آموز در پایین ترین رده کشور قرار دارد. اما عجیب ترین بخش این محرومیتها، وضعیت اسفبار سرانه پایین آموزشی در شهرستان ویژه چابهار به عنوان محور و نگین توسعه شرق کشور است.
این موضوع و عمق محرومیت موجود در شهرستان چابهار به قدری گسترده و عمیق است که تصور درستی این ادعا را سخت می کند، اما آمار و واقعیتهای موجود این نقصان و کاستی را غیر قابل کتمان میکند.
طبیعی است که هیچ کسی نتواند باور کند شهرستان ویژه چابهار با توجه به جایگاه ویژه و راهبردیاش در حوزههای مختلف بویژه نقش تاثیرگذاری اقتصادی آن، از نظر شاخصهای توسعهای بویژه آموزشی در پایین ترین رتبه شهرستانهای کشور قرار دارد تا جاییکه این شهرستان در محرومترین استان کشور و در بین ۱۹ شهرستان نیز متاسفانه نیز در رتبههای آخر قرار دارد.
بر اساس آخرین آمار اداره کل نوسازی استان سیستان و بلوچستان، سرانه آموزشی به ازای هر دانشآموز در شهرستان چابهار ۲٫۴۴ مترمربع است که این حدود یک متر پایینتر از میانگین استان سیستان و بلوچستان به حساب میآید و این در حالیست که در این آمار فضای مدارس خشت و گلی و ۲۰۴ مدرسه فرسوده و تخریبی و ۲۴۸ مدرسه نیازمند مقاومسازی نیز لحاظ شده است که اگر این فضاهای تخریبی را از سرجمع آمار کم کنیم آنگاه بدون تردید شهرستان چابهار در آخرین رتبه کشوری از نظر سرانه آموزشی قرار خواهد گرفت.
از سوی دیگر با توجه به اینکه در بهترین سالهای اعتباری و بودجهای کشور متوسط کل اختصاص بودجه در استان سیستان و بلوچستان حدود ۵۵۰ میلیارد ریال بوده است و اگر برای ارتقای سرانه آموزشی چابهار بخواهیم بر اساس بودجههای سالانه همانند گذشته اقدام کنیم برای رسیدن به میانگین سرانه استان و نه کشور بایستی حدود ۶۰ سال انتظار را تحمل کرد.
به دیگر سخن برای ساخت و احداث مدارس مورد نیاز در شهرستان چابهار برای رسیدن سرانه آموزشی به میانگین استانی نیازمند هزینه ۲ هزار میلیارد ریالی است که با توجه به وضع درآمدی کشور و بویژه افت قیمت نفت، اختصاص این مقدار هزینه تقریبا محال و غیرممکن است و به حق برای رفع محرومیت از چهره آموزش و پرورش این منطقه باید اقدامی انقلاب و جهادی و انسان دوستانه کرد و از آحاد مردم و مسئولان بویژه افراد خیر و صاحب سرمایه برای ساخت و احداث فضاهای آموزشی کمک گرفت.
